مثلا بنشینی پشت میز کارت توی شرکت آقای سین و با ذوق کارهای خلاقانه بزایی!مثلا خیلی خوب و با زیرکی تمام همه چیز را یاد بگیری انگار که خیلی وقت است بلدی!مثلا کنارش بودن و با او شاغل شدن چه لذتی دارد!

پدری که سفیدی چشمهایش به سرخی میزند و نگاه مردانه اما پر از بغضی که با یک قورت دادن به زور آب دهان روی کفش های سفید یک دختر بلند قامت که کنار مرد ٍ اتو کشیده ای ایستاده است خشک میشود.... سرخی صورت مادری که در دلش دارد سوهان میکشد به روحش،به روح نازک ابریشمی اما خسته از بزرگ کردن و به دندان کشیدن زندگیش برای آسایش دخترکان زیباوناز نازی اش.مادری که عطر تن خودش طعنه زده به ادکلن ویوا ی همیشگی اش.بوی بهشت میدهد این مادر.بوی آرامش.بوی عشق.بوی خدا.بوی ایثار.... هرچه میکویم باز کم می آورم از این دو آدم. مادری که تا همین دیروز تو را شیر میداد،مرا راه رفتن می آموخت،

جمعه باشد.

پاییز باشد.

جمعه ی اول پاییز باشد.

اول پاییز همراه جمعه باشد.

چه دلتنگی ٍ عظیمی.

چه تنهایی عمیقی.

چه غم سنگینی.

+ آقای سین هم نباشد.بانویی با روح تب دارهم نباشد.من باشم و من باشم و من و یک زن دلتنگ و عصبی و یک مرد فکری و سرخود.